Non-fictie

Van je moeder moet je het hebben, van je dochter kun je het krijgen! € 20,00
Van je moeder moet je het hebben, van je dochter kun je het krijgen!

Openhartige gesprekken over relaties, seksualiteit en vrouw-zijn Een volwassen dochter vraagt zich af welk effect de intieme band met haar moeder heeft gehad op haar leven, seksualiteit en relaties. Dat is de aanleiding voor een spannende zoektocht op Ibiza die zij met haar moeder aangaat. Moeder en dochter begeven zich daartoe in soms schrijnend schurende, maar openhartige en intieme gesprekken in een week samen op het eiland van de liefde. De band die dochter Mayke als kind met haar moeder had was hecht, toch ervaart ze in haar volwassen leven veel weerstand in het intiemere contact met haar moeder. Ze trekt de stoute schoenen aan en gaat met haar op onderzoek uit. Tijdens de gesprekken op Ibiza komt Mayke erachter hoe ze nog vastzit in beelden van vroeger. Ze vindt gedurende dit proces de permissie om zich daarvan te bevrijden en weer nieuwe verbindingen aan te gaan. Moeder Alice ervaart de band met haar dochter als een unieke relatie vol liefde en verbondenheid. Ondanks de soms pijnlijk aanvoelende door haar dochter gedeelde ervaringen, probeert Alice open te blijven staan voor Maykes verhaal en haar daarin te erkennen, al schrikt ze soms van wat er naar boven komt. Dit is een boek dat durft af te rekenen met het beeld dat een moeder onaantastbaar en heilig zou moeten zijn en daarom gespaard moet worden. De vraag dringt zich op hoe het kan dat een band die zo hecht is ook zo breekbaar kan zijn. Een boek dat dochters de erkenning kan geven voor pijnlijke ervaringen in het verleden in verbinding met hun allereerste hechtingsfiguur. Voor iedere dochter die meer gelijkwaardigheid wil bereiken met haar moeder. Voor iedere moeder die graag de relatie met haar dochter wil verbeteren. "Een prachtig en dapper boek" - Karin Wagenaar, voorzitter van de Stichting EFT NederlandPsychologie MagazineRecensie door Mensje MelchiorIn Psychologie Magazine van maart 2019 staat in het kader van het thema van de boekenweek een dubbelinterview met Moeder Alice en dochter Mayke, auteurs van het boek 'Van je moeder moet je het hebben, van je dochter kun je het krijgen'.

Help, de psychiater wordt gek € 21,00
Help, de psychiater wordt gek

Help, de psychiater wordt gekEen unieke kijk op de werkweek van een ouderenpsychiater in een tijd waarin de kloof tussen beleidsmakers en de werkvloer alleen maar groter lijkt te worden.Met een voorwoord van Piet Eikelenboom, emeritus hoogleraar OuderenpsychiatrieNa een 'bijna-calamiteit' met een patiënt kondigt de auteur, een ervaren ouderenpsychiater in een ggz-instelling, voor zichzelf een patiëntenstop af omdat hij onder de hoge werkdruk niet de medische verantwoordelijkheid wil nemen voor nog meer patiënten. Tevergeefs gaat hij tijdschrijven om het management te overtuigen dat hij teveel werk heeft. Zijn aantekeningen werkt hij uit tot een uniek dagboek van een werkweek. Hij beschrijft de harde en onnavolgbare tegenstellingen die hij in de zorg tegenkomt, wat het hem doet en hoe hij zich staande houdt tegenover de overbodige regels, procedures en voorschriften die hem belemmeren in zijn werk, afgewisseld met persoonlijke gedachten en unieke verhalen over patiënten met hun psychiatrische achtergrond. 'Help. de psychiater wordt gek' maakt een breder publiek bekend met de ouderenpsychiatrie en de invloed van alle wet- en regelgeving en administratieve lastendruk op het dagelijks werk. Het wil een bijdrage leveren aan de discussie of wij met het nieuwe zorgstelsel en de bijbehorende zakelijke mentaliteit die ermee gecultiveerd wordt wel op de goede weg zijn. Het boek is bedoeld voor iedereen die met dit onderwerp bezig is, voor patiënten en familie, professionals (in opleiding), bestuurders en managers werkzaam in de GGZ.Frits Oostervink (1952) maakte in het laatste jaar van zijn opleiding tot psychiater kennis met de ouderenpsychiatrie. De vaak complexe problematiek fascineerde hem en hij besloot het nog een paar jaar te blijven doen. Dat zijn er inmiddels 30. Momenteel werkt hij als zzp'er. Het aantal ouderen neemt toe en daarmee ook het aantal met een psychiatrische aandoening die deskundige hulp zullen behoeven. De afbouw van voorzieningen voor ouderen en het wegbezuinigen of ingelijfd worden van ouderenafdelingen in de GGZ bij die voor jongere volwassenen beziet hij met zorg.

Liter € 14,95
Liter

Liter 92, het laatste nummer van 2018, opent met bijdragen van de Amerikaanse schrijfster Flannery O'Connor. Astrid Staartjes vertaalde haar verhaal 'Goede mensen zijn dungezaaid' en hielp Liter bovendien aan een lezing die O'Connor in 1963 over dit verhaal gaf. Abdelkader Benali levert zijn laatste bijdrage als gastschrijver dit jaar. Hij schreef een brief aan Joseph Brodsky. Er zijn verder bijdragen van oude bekenden Menno van der Beek, Henk Knol en Pauliene Kruithof. En lees ook vooral het mooie essay over de (on)macht van docenten van Jack de Boer. De rubrieken Maatwerk, Portfolio en Vers vertaald ontbreken deze Liter niet. Al met al een royale Liter, heerlijk voor de lange winteravonden. En ook uitermate geschikt om weg te geven.

Oog in oog € 12,50
Oog in oog

In deze bundel met dertien geselecteerde verhalen uit de periode 2008-2018 is heel wat te genieten. Virtuoos speelt Van de Gronden met filosofische, essayistische en levensbeschouwelijke elementen en smeedt ze samen tot sfeervolle juweeltjes van vertelkunst. Hij beschikt over een scherp observatievermogen, soms om bepaalde misstanden met milde kritiek aan de kaak te stellen, soms als vergrootglas voor zijn zoektocht naar zingeving in een wereld waarin oude waarden voortdurend aan het wankelen worden gebracht. Egbert van de Gronden (1954) debuteerde in 2007 met de roman De engel met de zonnebril (Uitgeverij Douane). Bij Uitgeverij WaterStad verschenen De fluit van mijn vader en Almelo, stad van mijn jeugd.

Het been van Ome Han € 19,95
Het been van Ome Han

Het levensverhaal Joke van Ruth, het kindermeisje van toneelechtpaar Jules Croiset en Sonja Brill. Ze groeide op in de Schilderswijk en uit tot een markante vrouw.Het been van Ome Han Ik ben bezig met ramen zemen als ik de buurman zie binnenkomen. Hij is kolenboer. Hij trekt zijn hemd uit en gaat zich wassen. Ik ben zo geschokt door al dat vuil dat ik mezelf de heilige belofte doe om nooit met een arbeider te trouwen. Joke van Ruth (1945-2018) groeit op in de Haagse Schilderswijk als middelste van een gezin met elf kinderen. Met humor beschrijft ze haar veelbewogen leven waarin hoge pieken, diepe dalen, een niet aflatende vechtlust en: flamenco. Haar ontsnapping uit een uitzichtloos bestaan begint als ze als kindermeisje gaat werken bij het toneelechtpaar Sonja en Jules Croiset. Als eigenaresse van een boetiek ontwerpt ze haar eigen creaties. Maar wat heeft haar vader te maken met die blijvende onrust? En hoe verwerk je de dood van je kind? Als dood, ontrouw en ellende weer eens te dichtbij komen, neemt ze een rigoureus besluit.

In het oog van de storm € 19,50
In het oog van de storm

Wat doe je als je wereld instort? De pers zit Marie Curie op de hielen vanwege haar affaire met een collega. Een zware operatie in mei 1912 brengt haar dicht bij de dood. Haar wetenschappelijke werk in Parijs ligt stil. Op uitnodiging van haar vriendin stapt ze in augustus 1912 op de boot naar Engeland. Marie moet een besluit nemen. Zal ze teruggaan naar Frankrijk? Keert ze terug naar Polen, naar de geborgenheid van haar familie, die daar bij haar op aandringt? Wat is goed voor haar dochters? Tijdens haar verblijf in het vakantiehuis in Highcliffe komt ze – met de steun van haar vriendinnen – tot een besluit. Maar niet voordat ze het verleden heeft laten rusten. Marie Curie (1867-1934) is een beroemd wetenschapper en vooral bekend vanwege haar rol in de ontdekking van radioactiviteit. Samen met haar man Pierre Curie deed ze jarenlang onderzoek naar het verschijnsel. Als eerste vrouw won zij in 1903 de Nobelprijs voor Natuurkunde. Na de dood van Pierre in 1906 werd ze de eerste vrouwelijke hoogleraar aan de Sorbonne. Acht jaar later ontving Marie de Nobelprijs voor Scheikunde, onder meer als erkenning voor de ontdekking van twee nieuwe elementen, die ze polonium (naar haar geboorteland Polen) en radium doopte. Marie werd op 7 november 1867 in Warschau geboren als Manya Sk?odowska. Op 23-jarige leeftijd vertrok zij naar Parijs. Marie was een wilskrachtige, eigenzinnige vrouw met een sterke persoonlijkheid en een opmerkelijk doorzettingsvermogen.

Over Winnen € 20,00
Over Winnen

Hilde Houweling was een van de deelnemers aan het programma Het Voedselgevecht, dat vanaf 25 oktober 2018 in vier afleveringen werd uitgezonden op NPO3. De avond tevoren vertelde ze hierover in RTL Late Night. In deze autobiografie wordt de lezer meegenomen in het leven van een meisje dat langzaamaan verstrikt raakt in haar eigen gedachtewereld. Ze doet fanatiek aan hockey, wil zelfs in het Nederlands elftal spelen, en heeft daar alles voor over, maar een trainer die haar misbruikt is het begin van haar ondergang. Razend knap en getuigend van zelfinzicht toont Hilde het tergend sluwe en dwingende proces van een eetstoornis. De sterke topsportster die op jonge leeftijd zelfs in Barcelona trainde is binnen een paar jaar mentaal de weg kwijt, vereenzaamd en lichamelijk gebroken. Na vele jaren van therapie en opnamen gelooft Hilde inmiddels in volledig herstel. Zij wil met dit boek troost bieden, voorkomen dat anderen dit overkomt en vooral laten zien dat er achter een eetstoornis heel andere problemen schuilgaan.RTL Late NightRecensie door Twan HuisMarlijn Weerdenburg volgt in haar nieuwe programma Het Voedselgevecht zes jongeren die vechten tegen een eetstoornis. Marlijn wil vooral de kracht van deze jongeren laten zien en hun wil om te genezen. Met o.a. Hilde Houweling (22), auteur van het boek 'Over winnen.Reformatorisch DagbladRecensie door Arien van GinkelDe dood is dichtbij, vertelde mevrouw Houweling haar dochter Hilde (22) afgelopen januari. Die woog op haar dieptepunt 32 kilo. De blonde dame die de deur van haar ouderlijk huis opentrekt, glimlacht vriendelijk. Ze staat fier rechtop en haar ogen glinsteren. Niets doet vermoeden dat ze een halfjaar geleden nog in een kliniek was opgenomen voor haar eetstoornis. En dat ze nog steeds iedere vrijdag naar een kliniek in Amsterdam afreist. Daar stapt ze op de weegschaal, vertelt ze hoe haar eetweek eruitzag en praat ze over haar trauma. "Aan mij zie je niet dat ik ziek ben" "Een gebroken been hebben lijkt me makkelijker", mijmert de eerstejaarsstudent social work aan hogeschool Windesheim in Zwolle terwijl ze een glas water inschenkt voor zichzelf. "Dan zien mensen dat je ziek bent. Aan mij zie je niet zo veel." Ze neemt plaats aan de keukentafel. Haar autobiografie "Over winnen" kwam eind november uit. Het boek ligt binnen handbereik. Voor haar neus staat een schaal met chocolaatjes. En aardbeien, van marsepein. De Zwolse raakt ze niet aan. Piekert er niet over. Ze voelt niet of ze honger heeft, en het voedsel staat niet op haar eetlijst; in de ochtend een schaaltje kwark, tussen de middag drie boterhammen en in de avond een portie van wat de pot schaft. En drie tussendoortjes, een stuk fruit, koekje en twee mueslirepen. "Ik eet als een machine." Lees verder via de linkVriendinRecensie door Magazine nr. 42Is jouw dochter, net als veel meisjes tegenwoordig, ook zo obsessief bezig met gezond eten en sporten? Weet dan dat dit kan leiden tot de eetstoornis orthorexia. Hilde (21), de dochter van Ingeborg (52), kampt er al sinds haar vijftiende mee. Ingeborg: "Pas na twee jaar had ik het in de gaten." Ingeborg: "Hilde was als tiener een ontzettende streber. Ze wilde overal de beste in zijn. Ze kon goed sporten. Hockeyde op hoog niveau. Ik zag ook wel dat ze veel voor die sport moest laten. Haar leven bestond uit trainen, naar school gaan, huiswerk maken en opnieuw trainen. Maar ik dacht: zolang zij er plezier in heeft, vinden wij het ook leuk. Dat zij zichzelf verloor in obsessief gezond eten en extreem veel sporten, hadden we heel lang niet in de gaten." Lees verder via de link

Herinneringen aan een verloren wereld € 18,50
Herinneringen aan een verloren wereld

Een eerlijk en overtuigend verslag van hoe het is om op te groeien in een artistiek huishouden, en van de vreugden en ellende die gepaard gaan met het smeden van een onafhankelijke geest.Herinneringen aan een verloren wereld is een levendig en roerend coming of age-verhaal dat zich afspeelt in de jaren tachtig in Parijs. Het appartement waar Alba en haar zus opgroeiden, was een centrum van literaire en artistieke prestaties. Samuel Beckett was haar peetoom, haar vader was de schilder Avigdor Arikha, haar moeder is de dichter Anne Atik. Alba’s memoires spelen zich af tegen de herinneringen van haar Joodse familie, herinneringen van oorlog en ballingschap en de altijd aanwezige echo’s van de holocaust. Ondertussen probeert ze zich als opgroeiende tiener halsstarrig te ontworstelen aan haar afkomst. 'Knappe weergave van een complexe jeugd.' - de Volkskrant ‘Geschreven in beknopte, pointillistische zinnen – alsof elke zin een beetje verf was. De opeenstapeling van deze kleine verfstreken vormt een rijk en volledig portret van het innerlijke leven van een jonge vrouw. Ik las het in één keer uit – niet in staat om te stoppen.’ – Paul Auster ‘Alba Arikha raakt de juiste snaar: poëtisch en eerlijk.’ – Ian Buruma ‘Een eerlijk en overtuigend verslag van hoe het is om op te groeien in een artistiek huishouden, en van de vreugden en ellende die gepaard gaan met het smeden van een onafhankelijke geest.’ – John Banville Geselecteerd als een van de beste boeken van 2012 in The New Yorker. Alba Arikha werd geboren en getogen in Parijs en groeide op in een artistiek gezin. Ze studeerde vele jaren piano voordat ze zich tot het schrijven wendde. Ze heeft inmiddels vier boeken geschreven en is in vijf talen vertaald. Als singer-songwriter trad ze op in Parijs en Londen en maakte ze twee CD’s: ‘Si j’ai aimé’ en ‘Dans les rues de Paris’.

De horror van een grenzeloze liefde € 20,95
De horror van een grenzeloze liefde

Anne van der Pauw woont met haar puberdochter Christiane in het keurige Amstelveen. Na een gewelddadig huwelijk met een Tunesiër volgt een vechtscheiding met een dreigende kinderontvoering. Toch blijft Anne in de liefde geloven. Onervaren in het daten waagt ze zich op Tinder. Haar eerste en enige like wordt een match. Isaac, een knappe en intelligente Nigeriaan, lijkt op alle fronten het tegenovergestelde van haar eerste man. Toch ontpopt ook deze relatie zich tot een met leugens doorspekte machtsstrijd, waardoor haar huis verandert in een oorlogsgebied. Als Anne een bericht leest dat niet voor haar bestemd is, raakt ze de grip op haar leven kwijt. Wat begonnen is als een onschuldige date eindigt in een verstikkende relatie vol manipulatie en bedrog. Haar worsteling om hieruit los te komen is tegelijkertijd een strijd om patronen te doorbreken uit een weggestopt verleden. De Horror van een Grenzeloze Liefde is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een vrouw die verliefd wordt op een narcist.

Parkinson Hotel 2, Boodschappers van De Dood € 20,50
Parkinson Hotel 2, Boodschappers van De Dood

Van de snaartheorie naar Gary Snyder, van harde seks naar filosofische verhandelingen. Dit om te begrijpen wat sterfelijkheid is, wat ziekte is, wat dit alles betekent in relatie tot ons besef van tijd en ruimte. En ook, wat het inhoudt voor de relatie met je partner en je eigen leven. Frank van Empel vervolgt de bijtende conversatie tussen Franky en Parkie uit Parkinson Hotel 1, dialoog van een man met zijn ongenode gast.Twee nieuwe boodschappers van De Dood, Prostata en De Oude Man, checken in bij Parkinson Hotel. Parkie is inmiddels volwassen. Hij wordt in bedwang gehouden met precisieaanvallen - diepe hersenstimulatie - maar ontsnapt regelmatig. Franky ontdekt zijn geheim. Man-eater Prostata houdt van alle mannen. Parkie is gek op haar, maar beseft hoe gevaarlijk zij is voor het voortbestaan van zijn hotel. Ook dienen Franky en Parkie af te rekenen met De Oude Man, die de tand des tijds als wapen hanteert.Franky en Parkie vechten om Hotel Parkinson te redden en sluiten daarom af en toe een pact. Maar de alliantie houdt geen stand. NRCRecensie door Jannetje KoelewijnFrank van Empel (64) schreef een nieuw boek over Parkie, de vijand van zijn lichaam. De verschijnselen van zijn parkinson worden onderdrukt door deep brain stimulation. "Mijn boek gaat over het bezweren van doodsangst. Maar voorlopig ben ik er nog." Jannetje Koelewijn 23 november 2018 om 15:24 Zijn gezicht is een masker, maar een vrolijk masker, met heldere ogen en een lachende mond. Hij lijkt normaler te lopen dan de laatste keer dat ik hem zag, in mei 2015. Minder voorovergebogen, minder sloffend. Het valt me op als ik van de voordeur van zijn huis in Vught achter hem aan loop naar de woonkamer. Als we zitten zie ik zijn nieuwe voortand, iets witter dan de andere. In zijn nieuwe boek, Parkinson Hotel 2, heb ik gelezen hoe hij eraan komt.?Op een ochtend werd hij wakker, moest naar de wc, nam geen tijd om rustig op te staan, denderde duizelig de trap af en klapte met zijn gezicht op de drempel van de badkamer. 'STOM, STOM, STOM.' Duizeligheid is een bijwerking van de medicijnen die hij slikt. De ene voortand stak haaks naar buiten, de andere was verdwenen in zijn bovenkaak. Frank van Empel (64), schrijver, oud-journalist, heeft parkinson. En hij heeft, zoals veel mannen met deze ziekte, en sowieso veel mannen op leeftijd, prostaatkanker. Dat hij die ochtend opeens zo nodig naar de wc moest kwam door de bestralingen die hij had ondergaan. De (nogal smerige) details van het effect daarvan op zijn ingewanden beschrijft hij in geuren en kleuren in zijn boek. Typisch Frank: graag in de overdrive. Mensen die hem kennen uit de tijd dat hij voor Haagse Post en Elsevier schreef, en later voor NRC, zeggen dat hij soms wel zeven stukken op een dag tikte. De parkinson - ongenode hotelgast Parkie in zijn boek - heeft hem nog grenzelozer gemaakt. Schaamtelozer ook. Dat is wat de ziekte met mensen doet: eigenschappen uitvergroten. Jaloerse wanen Het eerste interview met Frank van Empel was in april 2015, toen hij Parkinson Hotel 1 net af had. Hij praatte aan een stuk door, dwingend en monomaan, bijna onverstaanbaar door zijn eentonige en nasale stemgeluid. Langs zijn kin droop speeksel. Hij trilde en schudde over zijn hele lijf. Hij vertelde over de wanen waar hij aan leed, vooral jaloerse wanen waarin zijn vriendin Caro Sicking - ze zat met een niet al te opgewekt gezicht naast hem - seks met andere mannen had. Hij was woedend dat ze geen seks met hem wilde hebben. Maar Frank, hoteleigenaar Franky in zijn boek, wist tegelijkertijd heel goed dat hij voor haar niet meer te harden was. "Ik loop krom, ik stink naar pies, ik ben langzaam, ik voel anders aan. Ik werk verstikkend. Ik kleineer iedereen." Daarom had hij besloten te doen wat zijn neuroloog hem al jaren adviseerde: hij zou in het Sint-Lucas Ziekenhuis in Gent deep brain stimulation ondergaan. "We houden weer van elkaar. De zwarte wolk is uit het huis." ?Caro Sicking Ik was erbij toen de neurochirurgen een paar weken later gaten in zijn schedel boorden, waarna ze met de neuroloog, Chris van der Linden, twee elektroden in de nucleus subthalamicus plaatsten, een hersenkern van zeven bij vier millimeter boven de hersenstam die de bewegingen soepel laat verlopen. Daarna werd de stroom erop gezet en ter plekke ontspanden Franks handen zich. Het trillen en beven stopte. De elektrische signalen onderdrukken de symptomen van de ziekte, dat is het idee erachter. Bij parkinson sterven de dopamineproducerende zenuwcellen in de hersenen af, en zonder dopamine ga je trillen en beven en raar lopen. "Psychisch verander je ook", zei Van der Linden, "want de zenuwcellen in de frontale kwabben, waar je persoonlijkheid zit, krijgen niet meer de input die ze gewend waren." Die zenuwcellen kunnen spontaan ontladen en dan kun je waanideeën krijgen. Je kunt door het gebrek aan dopamine neerslachtig en initiatiefloos worden. In mei 2015 kwam Frank het ziekenhuis uit met onder zijn rechtersleutelbeen een stimulator waarmee hij zelf per afstandsbediening de spanning op de elektroden kon regelen. "Fysiek vind ik hem beter", zei Caro een paar dagen later. "Maar psychisch?" Dat wist ze nog niet zo zeker. Wandelvoetbal In Parkinson Hotel 2 heeft Franky er twee ongenode gasten bij gekregen, twee nieuwe Boodschappers van de Dood: de Oude Man en man-eater Prostata. Parkie is dol op haar, maar snapt hoe gevaarlijk ze is voor het voortbestaan van het hotel. Als zij Franky velt, is Parkie zijn onderkomen kwijt. En Parkie houdt er juist zo van om met de hoteleigenaar te filosoferen over de Grote Thema's als Tijd en Ruimte en Oneindigheid. Dus vindt hij het schitterend dat Prostata met vijfendertig röntgensessies voorlopig kapot wordt gemaakt. Hoe gaat het ondertussen met Franky, alias Frank? "Goed", zegt hij. "Ik doe aan wandelvoetbal. Ik ren iedere dag in het bos." "En je danst", zegt Caro Sicking, die er weer bij is, heel wat vrolijker dan de vorige keer. "Je maakt muziek." "Mijn boek gaat over het bezweren van doodsangst", zegt hij. "Maar voorlopig ben ik er nog." Hij praat niet meer aan een stuk door en is beter te verstaan. Hij luistert als Caro wat zegt en zijn kin is droog. Hij schudt en beeft wel, vooral als het onderwerp op seks komt. Dan bonken zijn handen op het tafelblad. "Emotie", zegt hij, waarna hij over de kleinkinderen begint, over de oudste van bijna een. "Ze is altijd bang als ze me ziet." "Niet altijd", zegt Caro. "En het trekt bij." "Gisteren vroegen twee mensen in een auto me de weg naar Maurick en terwijl ik nog sta te denken of ze Maurick Kasteel bedoelen of Maurick College of het plein, slaan zij de deur dicht en rijden door. Ik zag ze denken: die is niet goed bij zijn hoofd." "Nou en?", zegt Caro. "Mijn zel$eeld is beschadigd", zegt Frank. "Dat bedoel ik. Dus seks " - bonk, bonk, bonk - "is een gevoelig punt. Ik kan het ook eigenlijk niet meer en dat is de schuld van Prostata. Maar ik mis het niet. Of ik mis het wel, maar we hebben er een modus in gevonden." En de jaloerse wanen? "Helemaal weg." Stuk eenvoudiger leven "Helemaal weg", zegt Caro. "Voor mij is het leven een stuk eenvoudiger sinds de deep brain stimulation." Dus psychisch? "Is hij veel beter. Er zit hier een heel andere man dan drieënhalf jaar geleden. Die keer" - ze kijkt naar Frank - "dat ik met een vriendin naar Vlissingen was, voor de operatie nog, en dat jij me de hele tijd belde om te vragen of ik al met een of andere jonge god in bed lag. Dat was echt het dieptepunt. Toen dacht ik: ik moet weg bij die man." "Vorige week was je in Athene", zegt Frank. "Ik heb je niet één keer gebeld." "We houden weer van elkaar", zegt Caro. "De zwarte wolk is uit het huis." "Weet je nog" - Frank kijkt naar Caro - "die vrouw die we tegenkwamen toen we met mijn boek op tournee waren? Haar man was door de parkinson seksverslaafd, gokverslaafd en koopverslaafd." Caro: "O ja, dat was echt heel droevig." Met Franks toestemming bel ik Chris van der Linden, de neuroloog uit het Sint-Lucas, en vraag hoe hij vindt dat het met Frank gaat. In mei 2015 vertelde hij hoe precies het erop aankwam waar de elektroden geplaatst werden. Een millimeter te veel naar het midden van de nucleus subthalamicus en hij zou te dicht op de emotionele zenuwbanen zitten, in plaats van op de motorische zenuwbanen. Hij had in het verleden meegemaakt dat patiënten na de operatie volkomen ontremd waren geraakt. Er waren er die zelfmoord pleegden. "Mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, alles verdwijnt." Frank van Empel Nu zegt hij: "Wat de psychische verbetering betreft moet ik afgaan op wat Caro zegt, want om het goed te kunnen beoordelen zou ik Frank langer moeten meemaken." Wat ziet hij wel? "Verbetering van de spraak. En hij loopt normaler. Hij lijkt minder snel achteruit te gaan en dat zou in overeenstemming zijn met wat nu uit studies begint te blijken: de continue stimulatie van de nucleus subthalamicus remt de ziekte een beetje af en het heeft effect op het hele brein." Het vermoeden bestaat ook, zegt hij, dat de zenuwbanen rond de nucleus subthalamicus door de stimulatie een dichtere structuur krijgen. "Dat zou dan komen doordat er weer meer verbindingen ontstaan." Hij gaat daar nu met andere neurologen een studie naar doen. En dat schudden en beven zodra het over iets spannends gaat? "Bij emotie komt de tremor altijd terug, hoe goed je ook stimuleert. Ik zeg wel tegen patiënten: verboden emoties te hebben. Geen stress, want dan begint het weer." Bedorven melk Frank laat op zijn telefoon de rap horen die hij bij zijn nieuwste boek heeft gemaakt. Die rap is opgenomen met leden van de Nederlands-Marokkaanse band Kasba. Vanuit de diepte van mijn brein / krijgt mijn lichaam een sein / je bent er helemaal geweest / ik beheers jouw lichaam... Franks mondhoeken gaan naar beneden. Parkie is mijn naam / ik ben monomaan / een alter ego van jou / ik maak jou knettergek... Waarom moet hij nu bijna huilen? Frank: "Mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, alles verdwijnt." Zijn handen bonken op de tafel. "Ik ben bedorven melk, ik ben..." "Nee", zegt Caro. "Dat ben je niet." "Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik Parkie de baas ben, maar Parkie heeft de macht en hij wil" - bonk, bonk, bonk - "dat ik afga." Afga? "Ten opzichte van jou. Ik kom beroerd over. Dat weet ik heus wel." "Je boek, je lied, je bent in de rouw", zegt Caro. "Je bent continu afscheid aan het nemen van wie je was." "Continu, ja." "Dat moeten we allemaal. Alleen" - zij?probeert te lachen - "gaat het bij jou wat sneller."

Grachtenhuis € 22,50
Grachtenhuis

Grachtenhuis vervlecht de restauratie van een droomhuis met de emotionele verwikkelingen tussen de bewoners en een bonte stoet bouwvakkers die plotseling voor onbepaalde tijd onder één dak zijn samengebracht. In het middelpunt staat de relatie die uit de dagelijkse frustraties, spanningen, crises en overwinningen ontstaat. Het huis, dat we met veel verrassende details nu ook eens achter de façade te zien krijgen, en de grachtengordel vormen het sfeervolle decor. Documentaire roman, trouw aan feitelijke gebeurtenissen. Pauline van de Ven ontving de Halewijn Literatuurprijs.

Gelukkig wij... € 15,45
Gelukkig wij...

De Zandvoortse Courant vraagt schrijver/dichter Marco Termes als wekelijks columnist. Dat heeft de bevolking van de kustplaats geweten. Met de nodige zelfspot legt hij het dorpsleven bloot.April 2017: De Zandvoortse Courant vraagt schrijver/dichter Marco Termes als wekelijks columnist. Dat heeft de bevolking van de kustplaats geweten. Kleingeestigheid, mode en de waan van de dag, stuntelende politici, arrogante leeghoofdige ex-profvoetballers, luchtfietsende budgetverkwistende managers, schuldafschuivende ambtenaren, onbereikbare medewerkers van nutteloze nutsbedrijven, prutsers bij banken en woningbouwverenigingen, blaaskaken, blatende kroegfilosofen en verkopers van gebakken lucht, ze komen allemaal aan de beurt bij Termes. Op ironische wijze en met de nodige zelfspot legt hij – scherp van geest en met zijn pen als scalpel – het dorpsleven bloot. Schrijver/dichter Marco Termes (1957) is een geboren en getogen Zandvoorter. Hij heeft inmiddels veertien literaire werken op zijn naam staan.